Bıktım artık biri beni anlasın


#1

Artık gerçekten bıktım. Benim gibi düşünen biri varsa rica ediyorum cevap versin. Diğer forumlarda dalga geçeni mi ararsın. İnanmayanı mı ararsın bıktım artık. Çünkü insanların nihayet toplumsal kaygımla ilgili gerçeği bilmeleri için bunu söylemem gerekiyor.

İnsanları seviyorum.

İNSANLARI SEVİYORUM

İnsanları seviyorum ve bu benim en büyük sırrım. Çoğu insan bunu anlamıyor. İnsanlardan hoşlanmıyor değilim. İnsanlar beni korkutmuyor beni korkutan ve çekinmeme sebep olan şey bu hastalığım.

Markette, yolda ya da mağazada olan karşılaşmalar. Nasıl söyleyim. Vücudum resmen çıldırıyor. Kendime hakim olamıyorum. Midem bulanıyor ve kusmamak için kendimi zor tutuyorum. Kalbim yerinden fırlayacak gibi atıyor.

Dışarıdayken ellerim kontrolsüzce titriyor. Boynumda ve göğsümde kaşıntı sanki her yerimi arı sokmuş gibi kaşındırıyor bu yüzden her yerim kıpkırmızı oluyor. Öyle bir terliyorum ki sırılsıklam hale geliyorum.

Kafamda içinde olduğum sosyal durumun en kötü durum senaryosunu kurguluyorum. Konuşurken yapabileceğim tüm hataları düşünüyorum. İnsanların önünde yüzüm üzeri düşmekten korkuyorum.

Sosyal fobim yüzünden yaşadığım zihinsel bedensel ve duygusal belirtiler beni daha çok sosyal karşılaşmalardan kaçınmaya itiyor, çünkü insanların yukarıda saydığım belirtilerimi farketmesinden ölesiye korkuyorum.

Sosyal kaygılarım olduğu için insanları sevmediğimi varsaymak bana yapacağınız en büyük haksızlıktır. Ben antisosyal değilim sadece sosyal anksiyetem var.

Her zaman sosyalleşmiyorum. Ama ben bir şekilde ANTİSOSYAL değilim .kaba veya insanlardan hoşlanmıyor değilim. Sadece korkuyorum. Benim gibi düşünen biri ya da tecrübesi olan biri var lütfen yazsın.


#2

Senin sosyal fobin benimki ile hemen hemen aynı veya aynıymış. Ben atlatmayı başardıysam herkes atlatabilir bence… Lafı gevelemeyip direk sonuca dalarsam üzerinde ne kadar etkisi olur, ne kadar ciddiye alırsın bilmiyorum ama şöyle anlatayım.

Alında birçoğumuzda küçük sebeplerden oluşup içimizde büyüttüğümüz sorun olmasa dahi sorun haline gelen psikolojik yönelimlerimiz, düşüncelerimiz, davranışlarımız mevcut. Duyguların çok ötesinde bir olay bu ama basit bi düşünceye bağlı, sadece 1 düşünceye. O düşünce ise ‘‘Tanrısallaştırma’’. Etrafındakiler aslında zihninde kusursuzlardır, onlar yücedir, onlarda hata payı yok denecek kadar azdır, sende herhangi bir kusur bulurlarsa bu senin için kaçınılmaz felaket olur değil mi? Sende tüm olay bu şekilde işliyor. Diğerlerini kendinden üstün görmek seni aciz kılıyor emin ol buna, hem benim gözümde hem de senin. Piskolojiye kendimi bir ara kaptırmış olup cahilliğimle beraber birşey keşfetmiştim(belkide başkası tarafından keşfedilmişti) Keşfettiğim şey duvarlardı. Evrene baktığın zaman her şey kürelerden oluşur değil mi?(atomlar, moleküller, gezgenler vs.) Fiziksel gerçeklikte herşey kürelerden ibarettir ama bir diğer gerçeklikte ise küreler yerini duvarlara bırakır. Küreden küreye atlamak sadece fizikseldir ve kolaydır aslında. duvardan duvara atlamak ise bi hayli zordur, neredeyse tüm hayatını değiştirmek ve yeni duvara kendinle beraber sabitlenip
bi alt duvara düşmemek için sımsıkı sarılman gerekir. yeni düşünceler ağır gelebilir ama bunları ağırlaştıran eski, bozuk, işe yaramayan düşüncelerin aslında, yani bir yanda da eski düşüncelerden arınman gerekir. Etrafındaki insanlar bir üst duvarındalar şuan ve onların duvarına ulaşman seni tekrar düşürecek ve umut ışığını bi nebze daha söndürecektir. Yapman gereken 2 duvar birden atlayıp onların bir duvar ilerisinde olman. Bu şekilde düşürecek insanlar olmayacağından tutunman daha kolay olacaktır ve tutunmayı başarırsan normal bir insanın bir duvar ilerisinde hayatın olacak. O duvara atlayabilmek için diğer insanları gözünde tahtlarından indirmen gerekir, e tabi bunu da psikolojik olarak yapacaksın. Sana tek bir cümle vereceğim şimdi eğer inanırsan istediğin herşeyi yaparsın. Bir kasap olmamla beraber kazandığım bir düşünceydi bu, o gün bu gündür iyiyim. ‘‘İnsanlar sadece birer et ve kemik yığınından ibarettir, daha fazlası değiller’’ Neyse hayırlı olsun yapmam gerekn bir kaç işim var. ha bide o cümleye kendini kaptırıp seri katil filan olma sakın.