Neden Ben Sürekli Depresyondayım Arkadaşlar ?


#1

Merhaba
Ben Kaan,27 yaşındayım,hayattan zevk almam,cinsellikten zevk almam,gezip dolaşmaktan insanlarla gezmekten zaman öldürmekten hoşlanmam ama hepsini de yaparım .Babam hep çalışır hakkında pek birşey bilmem o da kendini bilmez diye düşünürüm,annemi çok döverdi sadece,annem ise hayata bağlanma sebebim belki fazla olucak ama yaşama sebebimdir.Çünkü intihar edip onu bu çileli hayattan başka çileye sokmak istemiyorum.Borderline kişilik bozukluğum var ,arkadaşa açım ,afedersiniz,kendimi herzaman bir hiç gibi hissederim, köpek gibi sigara içerim ölümüne içerim belki de ölmek için içerim,6 aydır uyuşturucu kullandım ama bağımlı olmadım şuanda kullanmıyorum extrem bir uyuşturucu da kullanmadım sadece lsd,mantar ve ot kullandım,ot kullanmak bende belkide şizofreniye uzanabilecek bir paronoyaya yol açtı ve tümünü bıraktım fakat bir gün DMT(ruh molekülü) kullanmamla ne ateistliğim kaldı ne de nihilistliğim birşeyin varlığını hissettim .Arkadaşım olur çok severim ve aniden çok soğurum,sevgilim olur onu öyle severim ki ertesi gün yerin dibine sokarım,sevgililerimi de dengesizleştirim.Hep sevgi bizi ayakta tuttu ailemle akrabalarımla sevgi doluyum ama kızınca da nefret doluyum.Dikkat eksikliğine bağlı olarak(25 yaşımda keşfettim) Liseyi en düşük ortamayla bitirdim sonra ‘‘ÇOK ÇALIŞARAK’’ bir üniversiteye ardından o üniversiteyi bırakıpta başka bir üniversiteye 1 sene çalışarak geçtim.2 dil öğrendim.Ama sanki hala birşeyler eksik birşeyi ne kadar öğrenirsem öğreniyim o öğrendiğim şeyi hemen öğrenemem ve bu bende yoğun bir kaygıya neden oldu.Şu zamana kadar hiç ilaç kullanmadım.Dikkat eksikliği ilacı almayı düşünüyorum artık.Belki de depresyonumun nedeni olabilecek bu dikkat eksikliği, depresyondan çıkarır beni ,şuan yurtdışında olduğum için ilaca ulaşmam pek mümkün görünmüyor.

Gören herkes hayatımın mükemmel olduğunu düşünür ama ben ne zaman mutlu bir insan görsem onun yerine geçmeyi öyle bir isterim ki onun gibi olmaya öyle can atarım ki ,Mutlu insanların yanında dolaşırım onların mutluluğunu çalarım bazen bazen öyle arzularım ki bana o mutluluğundan biraz versin diye

Şuan tekrar bir çöküşe girdim daha derininden.Artık birşeyler arıyorum birilerini arıyorum beni bu işin içinden çıkartıcak.

Bir kız arkadaşım vardı.Çok severdim o da beni çok severdi.Benden ayrılmıştı ben de zannetmiştim ki 1 ay sonra tekrar biraraya geliriz.Geldik ve öğrendim ki
o bir ayda başka birinden hoşlanmış konuşmuş ve bir arkadaşına ''Kaan ne kadar salak ya gözünün önünde onu aldatıyorum ama hiçbirşeyin farkında değil acıyorum ona ‘’ Hayatımın en zor anıydı,çok ama çok zor bir andı,travmatik bir andı gerçekten.

Şimdi diyeceksiniz belki İyi de Kaan sonra ne yaptım.Ne yaptım biliyor musunuz gittim kapısını bana dönmesi için yalvardım! Çünkü inanmak istemedim,çünkü çok seviyordum çünkü 10 senedir beraberdik evli gibiydik.Ama sonra noldu biliyor musunuz 3 hafta geçti ve onu aldattım sırf intikam almak için ve ona söyledim aldattığımı.Dondu kaldı.Sonra ayrıldık ve ben başka bir kızla çıkmaya başladım.Ama bu sefer ikisini seviyordum.Lütfen söyleyin bana 2 kişiyi aynı anda sevebilecek kadar karakter yoksunuyum.Diğer taraftan beni aldatan beni küçük düşüren kızı içimde affettim herşeyi affettiğim gibi,affetmek büyüklüktür diyebilirsiniz,ama değil bana zarar veriyor bu affedişler beni düşürdükçe düşürüyor büyütmüyor.Uyuşturucu kullanımına bu dönemde başladım zaten.

Şunun cevabını verin artık Neden ben bana işkence yapan birini bile affedebilecek potansiyeldeyim?Neden biri bana işkence yaptıktan sonra şunu düşünürüm mesela
‘‘Bana işkence yapmasının sebebi aslında kendisi değil toplumsal çevresinin onu etkilemesi belki cinsel istismara uğraması küçükken’’ deyip ona bile üzülüp ağlayabilirim.

Düşüncelerimin bozulduğunu hissediyorum.Ama normal bir insan varsa çıkıp söylesin Kaan bu böyle değil desin
Normal bir insan bana nasıl mutlu olucağımı söylesin söyleyemezse nasıl huzurlu olucağımı söylesin

Okuduysanız Eğer Teşekkür Ederim.